28- Azar Dizgini (Ö_DÜL)

Bu tablo, bir geleneğin veya masum bir seremoninin resmi değildir; kadının görünmez kılınışının ve eril tahakküm altında ezilişinin en çıplak teşhiridir. Kadının yüzünü ve ağzını sıkıca saran o beyaz laçık, bir masumiyet ya da örf örtüsü değil; sesi boğulmuş, kelimeleri elinden alınmış bir kimliğin ifadesidir. Ağzı kapatılan kadın, kendi çığlığını içine gömmeye zorlanırken, toplumsal düzen onun adına konuşma hakkını kendinde bulur. Kadının elindeki tepside duran nesne bir at takımı veya sıradan bir demir parçası değildir; o, yüzyıllardır kadınların boynuna, diline ve iradesine geçirilen "Azar Dizgini"dir. O dizgin; "Sus" denilen fısıltıların, "Otur" denilen buyrukların, "Ayıptır" denilen kınamaların ve kadınlığın üzerine kilitlenen yargıların ete kemiğe bürünmüş halidir. Kadın, kendi denetiminin ve kısıtlanmasının aracını erkeğe uzatırken bu sunuş bir rıza değil, öğretilmiş bir boyun eğiştir. Ataerkil sistem, kadına kendi sessizliğinin aracını kendi elleriyle ("tepside") erkeğe teslim ettirir; karşıda dik, otoriter ve sorgulayan bakışlarıyla duran erkeğe gücünü veren şey, kadının elinden alınan sesidir. Kadının kendi elleriyle sunduğu o dizgin, aslında kendi ağzına vurulan kilit ile birebir örtüşür.