81- Çocuk Oyuncağı

Dünya, bir çocuğun hayal gücüyle boyanmış rengarenk bir sahneydi; ta ki o sarsıntı her şeyi dondurana kadar. Biz sanatçılar, sadece görüneni değil, o çekilen ruhun bıraktığı boşluğu da resmederiz. Bu tuvaldeki grileşmiş legolar, sadece yıkılmış birer yapı değil; neşesi çalınmış, renkleri sönmüş yarınların ta kendisidir. ​Normalde hayat dolu ve cıvıl cıvıl olması gereken o plastik parçalar, çocuk ellerinin sıcaklığı çekilince birer soğuk taşa, dilsiz birer anıta dönüştü. Çünkü biliyoruz ki; bir çocuk sustuğunda oyuncağının rengi solar, bir çocuk gittiğinde evrenin kalbi griye çalar. Arka planda inatla duran o gökyüzü renkleri, kaybettiğimiz saflığın buruk bir hatırlatıcısıdır. ​Bizim manifestomuz şudur: Parçalanan sadece betonlar değil, birbirine kenetlenmesi gereken umutlarımızdır. Bu gri kuleler, bizlere çocukların güvenle uyuyamadığı bir dünyada hiçbir rengin gerçek olmadığını haykırıyor. Sanatımızla bu sessizliği bozuyor, o sönmüş renklerin hesabını hafızalarımıza kazıyoruz. Oyun bitti diyemeyiz; ama bu yasın rengini asla unutmayacağız.