54- Mor Sessizlikte Kendim

İlk bakışta güçlü görünen bir kadının, aslında kendi iç sesiyle baş başa kaldığı o uzun geceyi anlatıyor bu portre. Arkasındaki mor tonlar; yalnızlığı değil, dönüşümü temsil ediyor. Çünkü bazı insanlar en çok sustuklarında değişir. Kadının yüzündeki ifade tam olarak bir duyguya ait değil: Biraz özlem, biraz kırgınlık, biraz da “artık anladım” hissi taşıyor. Elini yanağına yaslayışı beklemekten değil; düşünmekten yorgun oluşunun işareti. Kırmızı elbise tutkuyu ve hayatta kalma arzusunu simgelerken, gözlerdeki altın yansıma hâlâ sönmemiş umutları taşıyor. Sanki izleyiciye şunu soruyor: “Bir insan kendini yeniden yaratırken ne kadarını geride bırakmak zorunda kalır?” Bu eser, dışarıdan sakin görünen ama içinde sürekli konuşan kadınlara adandı. Kendini toparlamayı öğrenenlere… Sessizce güçlenenlere… Ve bir gün aynaya baktığında ilk kez gerçekten kendini görenlere.