Deftere Düşen Sabah Işığı

“Deftere Düşen Sabah Işığı”, günün en kırılgan anlarından biri olan sabah ışığını bir kayıt, bir iz ve bir düşünme biçimi olarak ele alır. Sergi, ışığın yalnızca fiziksel bir olgu değil; hafıza, yazı ve algı arasında gidip gelen bir deneyim olduğunu hatırlatır.Defter, burada yalnızca not alınan bir yüzey değil, zamanın tutulduğu bir alan olarak karşımıza çıkar. Sabah ışığı ise bu yüzeye düşen geçici bir işaret gibidir: her gün yeniden ortaya çıkan ama hiçbir zaman aynı kalmayan bir iz. Bu karşılaşma, görünür olanla kaybolan arasındaki sınırları belirsizleştirir.Sergi, resim, yerleştirme ve metinler üzerinden izleyiciyi yavaşlamaya ve gündelik algının içindeki küçük değişimleri fark etmeye davet eder. Işık, mekânın içinde dolaşan bir anlatıcıya dönüşürken; defter sayfaları da hem kişisel hem de kolektif bir hafızanın parçaları olarak okunur.“Deftere Düşen Sabah Işığı”, başlangıçların sessizliğini, yazının ve bakışın kesiştiği o ince eşiği görünür kılmayı amaçlar.