Kader Attia: Asesinos! Asesinos!

Kader Attia’nın “Asesinos! Asesinos!” sergisi, adından başlayarak sert bir yüzleşme alanı kurar. “Katiller! Katiller!” diye tekrarlanan bu ifade, yalnızca bir suçlama değil; tarihe, iktidara ve hatırlama biçimlerimize yöneltilmiş bir sorgudur.Serginin merkezinde tek bir hikâye yoktur. Bunun yerine Attia, şiddetin bıraktığı izleri — savaşlar, sömürgecilik, baskı rejimleri ve toplumsal travmalar üzerinden — parçalanmış bir hafıza gibi sunar. İzleyici, düzenli ve rahat bir anlatı yerine kırık, eksik ve rahatsız edici görüntülerle karşılaşır. Bu da şunu hissettirir: Şiddet geçmişte kalmış bir olay değil, bugün de etkisini sürdüren bir “iz”dir.Attia’nın asıl sorusu şudur: Yaralar gerçekten iyileşir mi, yoksa sadece gizlenir mi?Bu sergide “onarım” fikri de romantik bir iyileşme anlamına gelmez. Tam tersine, bazı yaraların görünmez olsa bile varlığını sürdürdüğünü, tarihin ise çoğu zaman bu yaraları kapatmak yerine örtmeye çalıştığını anlatır.Sonuçta “Asesinos! Asesinos!”, izleyiciyi sadece bakmaya değil, rahatsız olmaya ve düşünmeye zorlayan bir sergidir: hatırlanmayan şiddetin geri dönüşüyle yüzleşme alanı.