45- İçimdeki Şüphe ve Kabulleniş

Heykel, sanatçının içinde biriken ve çoğu zaman “hayır” diyemediği kimliklerin yarattığı çoğulluk halini ele alır. Sallanan form, yaşamın döngüselliğini ve bu kimliklerin sabitlenemeyen, sürekli yer değiştiren doğasını simgeler. Arka bacağın içine yerleştirilmiş parçalı uzuvlar ise içsel bölünmüşlüğü ve kimliklerin üst üste binerek yarattığı karmaşayı görünür kılar. Bukalemunvari bir varoluş, uyum sağlama zorunluluğu ile öz benlik arasındaki gerilimi temsil eder. Bu bağlamda eser, René Descartes’ın “Metodik Şüphe” yaklaşımıyla düşünsel bir kesişim kurar. Descartes’ın kesin bilgiye ulaşmak için her şeyi sorgulaması gibi, heykelin sallanan yapısı da bitmeyen bir sorgulama hâlini sembolize eder. Figür ne tamamen düşer ne de tamamen dengededir; tıpkı öznenin kimlikleri arasında gidip gelen varoluşu gibi.