59- Red Benim İtibarım

Sanatçının bukalemun figürünü, hem parçalanmış hem de bir bütün olarak tasvir etmesi, varlığının sürekliliği, parçalı ve dinamik doğasını simgeler. Yapboz şeklindeki yapı, parçaların bir araya gelerek fiziksel bir bütünlük kazanmasını sağlasa bile, bu parçanın yüzeyde kalıcı bir tamlığa ulaşamadığı, eksik ya da dağınık durumda olduğu görülür. “Red Benim İtibarım’’ adlı heykelde sanatçı, bireyin topluma uyum sağlama çabasının, yapbozun parçalarının birleşmesi gibi görünen, ancak gerçekte bir reddediliş ve kimlik kaybı olarak tezahür eden süreci metaforik olarak ifade eder. Bu eser, bireyin kimliğinin sabit olmadığını ve çevresine uyum sağlama çabasının, kişisel bütünlükten ödün vermesine neden olabileceğini vurgular. Bukalemun metaforu bu temada karşılığını bulur. Çünkü bukalemun kendini çevresine uyumlu gösterse de bu adaptasyon bir tür kırılmalar üretir. Bukalemun gibi, bireyler toplumsal ve özgürlükçü uyumunu sağlarken, özlerinde bir parçalanma, bir bütünleşememe hissini yaşayabilirler. Sanatçı, bireysel kişiliğin daimi bir şekilde inşa edilmiş parçaları yeniden kurgulandığını ve bu sürecin asla tamamlanmadığını vurgulamaktadır. Heykelin bu temsili, Lacan'ın “ayna evresi” şekilleriyle ilişkilendirilebilir: bireyin, kendini bir bütün olarak görüldüğünde bile, bu bütünlük yalnızca bir yanılsama olabilir ve aslında içsel bir parçalanmışlık durumu devam eder. Bukalemun gibi sürekli kendini çevresine uyarlayan bir figür, bireyin toplumsal ve psikolojik olarak varlığını sürdürmesi ve yeniden toplanma sürecidir. Ancak bu uyum sağlama çabası, özünde bir “kendilik yitimi” veya eksiklikler yaratır; Onun adapte oluşu, bireyin özünü bir parça daha yıpratabilir ya da kaybedebilir. Sanatçı, bu yapıyı bir yapboz gibi kullanarak aktif bir varlık hâline gelir; izleyici, parçaların birleştiğini görse bile, bir şeylerin eksik ya da yanlış olduğunu sezer. Bu, izleyicide hem görsel hem de zihinsel düzeyde bir "tamamlama" arzusunu ortaya çıkarır, ancak bu tamamlanma hiçbir zaman tam anlamıyla gerçekleşmez. Böylece eserin özü, sürekli bir eksiklik duygusu ve bireyin asla tam anlamıyla kendine ulaşamaması durumu ortaya çıkar.