4- Kahkahalarım ve İmalarım

Sanatçı, bireysel ve toplumsal çatışmaları simgeleyen “Kahkahalarım ve İmalarım’’ adlı satranç oyununu nesneye dönüştürmüştür. Geleneksel satranç tahtasının yerine tuval bezinden oluşturulmuş karelere ayrılmış bir zemin kullanılırken, bu zemin iki ana renk tonuyla; insan teni rengi ve kan kırmızısı tonlarıyla biçimlendirilmiştir. Satranç taşları yerine, insan uzuvları metaforik bir şekilde kullanılmış; piyonlar işaret parmaklarından, diğer taşlar ise kulak, ağız, burun-göz ve el gibi beden parçalarından oluşur. Oyun uzuvlardan oluşup, kan kırmızısı, ten rengini taşıyarak oyuncunun duygusal ve fiziksel gücünü ifade eder. Bu oyun, sanatçının kendi dünyasının psikolojik ve sosyokültürel bütünlüğü, içsel çatışmaları ve kişilerin durumunu simgeler. Üzerindeki taşlar, yani insan uzuvları ise, sanatçının işitsel ve deneyimsel olarak kaybettiklerini temsil eder. Aynı zamanda bu taşlar sanatçının hangi duyularının ya da fiziksel kaybının ne ölçüde yıprandığını ve değiştiğini betimler; Toplum ve ya insanlarla olan mücadelesindeki karşılaşmalarını ortaya koymaktadır. Tahtanın iki tarafında aynı uzuvların yer alması ise, sanatçının hem kendi iç dünyasındaki savaşa hem de hayatında kalan insanlarla olan mücadelelerine dikkat çeker. Bu, sanatçının kimlik arayışında kendiyle gerçekleştirdiği sembolik bir düello olarak değerlendirilebilir. Aynı uzuvların simetrik bir biçimde yer alması, bu savaşın iki tarafının da aynı kişiye ait olması, yani sanatçının kendi içsel mücadelesini temsil eder. Her uzvun kaybı, diğer uzuvların yardımıyla devam eden içsel düello oyununa izleyiciler tanık olur. Satranç alanının ve taşların her iki tarafın insana ait renklere bürünmesi, sanatçının kişiliklere büründüğünün kanıtıdır. Burada, sanatçının kendisini bulma arayışında içsel bir çatışma ve kendini yeniden şekillendirme çabasını ortaya koyar. Ayrıca sanatçının bu eseri, kendilik mücadelesini, kişisel sınırları içindeki kayıplar ve kazançlarını bir "düello" metaforu ile bağdaşır.